آرشيو
February 2002
March 2003
April 2004
May 2004
June 2004
July 2004
August 2004
September 2004
October 2004
November 2004
December 2004
January 2005
February 2005
March 2005
May 2005
June 2005
September 2005
October 2005
November 2005
December 2005
January 2006
February 2006
March 2006
June 2006
July 2006
August 2006
September 2006
October 2006
November 2006
December 2006
January 2007
February 2007
March 2007
April 2007
May 2007
June 2007
August 2007
September 2007
October 2007
November 2007
December 2007
January 2008
شايد نوشتن در آغوش باز خاطرات برايم سخت
باشد، اما هنوز ياغي و پر احساس بر سوار ابديت مي رانم و خواهم نوشت كه روح
آْتيشنم از اين جسم فرسوده ام خسته است كه اگر زمان ياري ام كند و چشمهايم
احتياجي به كبريت نداشته باشد، حتي لحظه اي را فرو نخواهم گذاشت
ديدن آرزوهاي نوشته شده ام در عين ناباوري قدرتي صدچندان به من ميبخشد و
نگاه ناباورم را سو مبدهد تا چشمان ستاره را از ميان يك دنيا گمگشته بيابم
و خود را برهانم و تك ستاره شبهاي زندگي ام را كه چو خورشيد گرم بر من
خواهد تابيد ، در آغوش بيابم
افسوس كه زمان ديواري است كه خود ساخته ايم.
ياد آنروز به خير
ياد آن روز پر از نور به خير
ياد يك عشق پر احساس به خير
ياد احساس به خير
ياد هر زمزمه اي از سخن عشق به خير
ياد آن عشق به خير
ياد آن قبله حاجات به خير
ياد آينده ما، ياد سر آغاز به خير